saeedkia — Thu, 14 Aug 2008 12:14:55 GMT

يه زماني يه جوجو و يه پيشي بودن .اين دوتا همديگرو خيلي دوست داشتن ، خيلي با هم بازي مي کردن ، هميشه با هم بودن ، روزاي سرد زمستون جوجو بغل پيشي گرم مي شد.اما...

روزگار اينجوري نموند، جوجو و پيشي بزرگ شدن ، جوجو همچنان عاشق پيشي بود ولي پيشي ديگه بهش محل نمي ذاشت ، هر روز جوجو از تو لونش به پيشي نگاه مي کرد و هر شب کارش شده بود گريه ...تا اينکه يه مدت ازش خبري نشد، يه روز پيشي که عادتش شده بود ناز کنه ديد از جوجو خبري نيست ، رفت تو لونشو ديد جوجو کوچولو چشماشو بسته و ديگه نفس نمي کشه.پيشي نشست کنارش بوسش کرد ، بغلش کرد ، براش آواز خوند اما جوجو کوچولو ديگه هيچوقت چشماشو باز نکرد

بچه ها سعي کنيم هيچ وقت پيشي نباشيم

عشق

saeedkia — Thu, 17 Jul 2008 09:00:38 GMT

چه قدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو دزدیده و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه داده زل بزنی و به جای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوستش داری.چه قدر سخت دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آواره غرورش همه ی وجودت له شده.چه قدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی.چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هات رو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری